ಇಂದಿನ ಡಿಜಿಟಲ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಜನ್ ಝೀ ಅಥವಾ ಜೆನ್ ಜಿ ಪೀಳಿಗೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಪಾಠ ಮಾಡುವುದು ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿದೆ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಬೆರಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಈ ಹೊಸ ಪೀಳಿಗೆಯ ಆಲೋಚನಾ ಶೈಲಿ, ಗಮನಿಸುವ ಕ್ಷಮತೆ ಹಾಗೂ ಕಲಿಕೆಯ ಆಸಕ್ತಿಗಳು ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಶಿಕ್ಷಣ ಪದ್ಧತಿಗಿಂತ ತೀರಾ ಭಿನ್ನವಾಗಿವೆ. ಈ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ ಇಂದಿನ ಶಿಕ್ಷಕರು ಅನೇಕ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಡವುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಉಪನ್ಯಾಸ ನೀಡುವ ವಿಧಾನವನ್ನೇ ಮುಂದುವರಿಸುವುದು ಮೊದಲ ತಪ್ಪಾಗಿದೆ. ಕೇವಲ ಪುಸ್ತಕದ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಓದಿ ಹೇಳುವ ಅಥವಾ ಸುಮ್ಮನೆ ಭಾಷಣ ಮಾಡುವ ಶೈಲಿಯನ್ನು ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳು ತಕ್ಷಣವೇ ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುವಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧಿಸುವಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರು ಸೋಲುತ್ತಿರುವುದು ಇಂದಿನ ತರಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುವ ಪ್ರಮುಖ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿದೆ.
ಶಿಕ್ಷಕರು ಮತ್ತೊಂದು ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಇರುವುದು ಅಥವಾ ಅದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವುದು. ಜೆನ್ ಜಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ, ಅವರಿಗೆ ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಲಭ್ಯವಿದೆ. ಆದರೆ ಆ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸಿಕೊಡುವ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರ ಅಗತ್ಯ ಅವರಿಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಅರಿಯದ ಶಿಕ್ಷಕರು ಕೇವಲ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುತ್ತಾ, ಮಕ್ಕಳ ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡ ಹಾಗೂ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ವಿಕಸನವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಶಿಸ್ತಿನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾದ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಹೇರುವುದು ಮತ್ತು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಗೆ ಗೌರವ ನೀಡದಿರುವುದು ಶಿಕ್ಷಕರು ಹಾಗೂ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ನಡುವೆ ದೊಡ್ಡ ಕಂದಕವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಶಿಕ್ಷಕರು ತಮ್ಮ ಬೋಧನಾ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಮೂಲಭೂತ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ತರಬೇಕಾಗಿದೆ. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ಶಿಕ್ಷಕರು ಕೇವಲ ಜ್ಞಾನ ನೀಡುವವರಾಗಿರದೆ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಕಲಿಕೆಗೆ ನೆರವಾಗುವ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರಾಗಿ ಬದಲಾಗಬೇಕು. ತರಗತಿಗಳನ್ನು ಏಕಮುಖ ಉಪನ್ಯಾಸಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವ ಬದಲು, ಸಂವಾದಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ಪ್ರಯೋಗಾತ್ಮಕ ಕಲಿಕೆಗೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಬೇಕು. ಪ್ರೊಜೆಕ್ಟರ್, ವಿಡಿಯೋ, ಆನ್ಲೈನ್ ರಸಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮತ್ತು ನೈಜ ಜಗತ್ತಿನ ಉದಾಹರಣೆಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಪಾಠ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಮಕ್ಕಳ ಗಮನವನ್ನು ಸೆಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂದಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದ, ಆಕರ್ಷಕ ವಿಷಯಗಳ ಮೂಲಕ ಕಲಿಸುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ.
ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಪಠ್ಯಕ್ರಮ ಮುಗಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡುವುದು ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಶಿಕ್ಷಕರು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ಆಲೋಚನೆ, ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆಹರಿಸುವ ಕೌಶಲ ಮತ್ತು ಸೃಜನಶೀಲತೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಲು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಬೇಕು. ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದಾಗ ತಕ್ಷಣವೇ ಶಿಕ್ಷಿಸುವ ಬದಲು, ಆ ತಪ್ಪಿನಿಂದ ಹೇಗೆ ಕಲಿಯಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತಿಳಿಸಿಕೊಡುವ ಮುಕ್ತ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕು. ಶಿಕ್ಷಕರು ಸ್ವತಃ ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತಾ, ತಮ್ಮ ಕೌಶಲಗಳನ್ನು ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ನವೀಕರಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ ಇಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಸೂಕ್ತ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡಲು ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ಜೆನ್ ಜಿ ಪೀಳಿಗೆಯ ಆಗಮನದೊಂದಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಸ್ವರೂಪವೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದ್ದು, ಈ ಹೊಸ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದಲಾಗಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿರುವ ಶಿಕ್ಷಕರು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ಇಂದಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ತಾಳ್ಮೆ ಮತ್ತು ಸುದೀರ್ಘ ಸಮಯ ಒಂದೇ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆ ಗಮನ ಹರಿಸುವ ಕ್ಷಮತೆ ತೀರಾ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ. ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾದ ರೀಲ್ಸ್ ಮತ್ತು ಶಾರ್ಟ್ ವಿಡಿಯೋಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಾಗಿ ಮಕ್ಕಳು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದ ಶಿಕ್ಷಕರು, ಹಳೆಯ ಮಾದರಿಯ ದೀರ್ಘ ವಿವರಣೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿದಾಗ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ನೀರಸ ವಾತಾವರಣ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತದೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನಾಗಿ ನೋಡುವುದು ಮತ್ತು ಅವರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಅಸಹನೆಯಿಂದ ಕಾಣುವುದು ಶಿಕ್ಷಕರು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಮತ್ತೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಎಡವಟ್ಟಾಗಿದೆ.
ಇದರೊಂದಿಗೆ, ಇಂದಿನ ಶಿಕ್ಷಣ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಅಂಕಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಕೌಶಲಾಧಾರಿತ ಕಲಿಕೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಹತ್ವವಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಶಿಕ್ಷಕರು ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಜೆನ್ ಜಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಬಳಕೆಗೆ ಬರದ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ಬೋಧಿಸುವುದು, ಪಾಠ ಪುಸ್ತಕದ ಹೊರತಾದ ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳದಿರುವುದು ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ವಿಶಿಷ್ಟ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸದೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಂದೇ ಅಳತೆಗೋಲಿನಿಂದ ಅಳೆಯುವುದು ಇಂದಿನ ಶಿಕ್ಷಣ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಮುಖ ಕೊರತೆಯಾಗಿದೆ. ಇದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಲಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಿರಾಸಕ್ತಿ ಮೂಡಿಸಲು ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಈ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಲ್ಲಲು ಶಿಕ್ಷಕರು ತಮ್ಮ ಅನುಸರಣಾ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ತರಗತಿಯನ್ನು ‘ಗೇಮಿಫಿಕೇಶನ್’ ಅಥವಾ ಆಟ ಆಧಾರಿತ ಕಲಿಕೆಯನ್ನಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ. ಸಂಕೀರ್ಣ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು, ಗುಂಪು ಚರ್ಚೆಗಳು ಮತ್ತು ಡಿಜಿಟಲ್ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ಗಳ ಮೂಲಕ ವಿಭಜಿಸಿ ಬೋಧಿಸಿದಾಗ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಭಾಗವಹಿಸುವಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವುದನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಅವರ ಸ್ವತಂತ್ರ ಚಿಂತನೆಗೆ ಸೂಕ್ತ ವೇದಿಕೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಡಬೇಕು. ಶಿಕ್ಷಕರು ಕೇವಲ ಜ್ಞಾನ ನೀಡುವ ಮೂಲವಾಗದೆ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸ್ವಯಂ ಕಲಿಕೆಗೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸುವ ದಿಕ್ಸೂಚಿಯಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ.
ಅಂತೆಯೇ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೌಹಾರ್ದಯುತ ಹಾಗೂ ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವದ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಶಿಕ್ಷಕರು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಶಾಪವೆಂದು ಭಾವಿಸದೆ, ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ ಹಾಗೂ ಡಿಜಿಟಲ್ ಉಪಕರಣಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಬೋಧನಾ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ತಾಂತ್ರಿಕ ಆಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಶಿಕ್ಷಣದ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸುವ ಜಾಣ್ಮೆ ಶಿಕ್ಷಕರಲ್ಲಿ ಬರಬೇಕಿದೆ. ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡು, ಅವರ ಒತ್ತಡಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವ ಮಾನವೀಯ ಸ್ಪರ್ಶದ ಬೋಧನೆ ಮತ್ತು ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಜಗತ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಸ್ವತಃ ರೂಪಾಂತರಗೊಳ್ಳುವ ಮನೋಭಾವ ಮಾತ್ರವೇ ಇಂದಿನ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ಜೆನ್ ಜಿ ಪೀಳಿಗೆಯ ನೆಚ್ಚಿನ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬಲ್ಲದು.
